अन्‌ पडदा खाली आला

अन्‌ पडदा खाली आला

व्यासपीठावर गेले की अनेकदा घडीभर काय बोलावे, हे कळत नसायचे. मग भ्रष्टाचाराचा मुद्दा असला की आपल्या लांब कशाला आपल्या जवळपासच बघा, असे मी एकदा म्हणालो. ते तसे किती नुसते भावनिक, अपरिपक्व असायचे. टाळ्या मिळायच्या. पण त्याने काहीजण दुखवायचेही. होस्टेल डेच्यावेळी पोरी-पोर मिळून डान्स बसवायची. हे काम आपल्याला कधी जमले नाही. पोरींबरोबर डान्स ही बातच आपल्या आवाक्‍यातली नसायची. मी गावाकडून आलेलो. शैलेश दाभोळे, प्रशांत तानवडे, निखील गाडगीळ, महेश देशपांडे यांनी त्यावेळी डान्स केला होता. वातावरण खूप खेळीमेळीचे असायचे. या होस्टेलने मला अनेक गोष्टी दिल्या. आता हि सगळी मंडळी मला सोशल साईट्‌च्या कट्ट्यावर भेटतात. पहिल्यांदा ऑर्कुटवर अनेकजण भेटले. आता फेसबुकवर भेटतात. आता त्याच्या पुढे स्थिती गेली आहे. व्हॉट्‌स ऍपवर या होस्टेलचे दोन ग्रुप आहे. एक आमच्या बॅचचा. दुसरा एकूण होस्टेलचा. होस्टेलवर मोहन यादव, राजेंद्र पोळ, राजेंद्र खारुळ, सुदीप दत्ता, नरेंद्र डोंगरे, चकोर बाविस्कर, मुक्ता आपटे, प्रतिमा बिल्डीकर हे सिनीअर तर रवींद्र भारदे, परिक्षीत कुलकर्णी, महावीर अब्बड, मराठे असे अनेकजण ज्युनिअर होते. जगाच्या कानाकोपऱ्यात सगळ्या क्षेत्रात ही सगळी पोर वेगवेगळ्या निमित्ताने गेल्याचे आज दिसते. सगळेजण आपपल्या व्यापात व्यस्त आहेत. प्रशांत तानवडेने भारतातल्या निडणुकीविषयी अमेरिकेत राहताना मला काय वाटते, याचे एक टिपण मी इमेल केल्यानंतर पाठविले होते. ते आम्ही सकाळच्या सोलापूर आवृत्तीत त्याच्या आणि आण्णा हजारे यांच्या फोटोसह प्रसिद्ध केले होते. आर. व्ही कुलकर्णींच्या किंवा प्रशांत तानवडेच्या लेखाला फेसबुक आणि ऑर्कुटवर खूप प्रतिक्रीया पडल्या होत्या. प्रतिक्रीया देणारी बहुतेक मंडळी मंडळी या होस्टेलशी संबंधीत होती. त्यांचे परत भेटणे मोठे आनंददायक वाटते. त्यातही निखील गाडगीळ हा माझा त्यावेली अत्यंत जवळचा मित्र होता. आम्ही दोघंही काहीदा लकडी पुलावर किंवा त्याच्या अलीकडच्या पुना हॉस्पीटलच्या पुलावर जायचो. एकमेकांच्या गोष्टी सगळ्यांदेखत ज्या इतरांना सांगता येणार नाहीत त्या शेअर करायचो. एक-दोनदा आम्ही एकमेकांजवळ मुसमुसून रडलेलोसुद्धा मला आठवते. त्याचे विषय तसे प्रेमबिम असेच काहीतरी असायचे. मी माझं लग्न झाल्याचे मात्र त्यालाही सांगितले नव्हते. तो एनसीसीत सिनीअर अंडर ऑफिसरपर्यंत गेला होता. मीही सार्जंट झालो होतो. एकदा मला नॅशनला कॅंप करण्याची संधी होती, मात्र ती मी गावी गेल्यामुळे हुकल्याचे त्याने मला सांगितले होते. तीन एटीसी कॅंप मी केले होते. एनसीसी कॅंपमध्ये सांस्कृतिक कार्यक्रमात नाना पाटील यांचा पोवाडा म्हटलो होतो.
कॉलेजच्या गॅदरिंगमध्ये भाग घेऊन आपल्याला धमाल करता आली पाहिजे, असे मला नेहमी वाटायचे. ते शेवटच्या वर्षाला असताना साध्य झाले झाले. मी मंगशे पाडगावकर यांची प्रेम म्हणजे प्रेम म्हणजे प्रेम असते ही कविता सादर केली. गॅदरिंगच्या कार्यक्रमांची निवड होणार होती, त्यावेळी मी ही कविता सादर केली. निवड समितीने ही कविता मान्य केली. कार्यक्रमाचा दिवस आला. मी चांगलाच सराव केला होता. विशेष म्हणजे माझी ही कविता शेवटची ठेवली होती. ऍम्फी थिएटरमध्ये कार्यक्रम होता. याचा वेळी गिरीश लवळेकरने ग साजणी हे गाणे म्हटले होते. त्या गाण्याला कोरस द्यायला आम्ही तिघी चौघे होते. कविता सादरीकरणाराचा शेवटचा कार्यक्रम. कविता सुरू झाली. सराव आणि शब्दांचा चढउतार यामुळे पोरा पोरींना ही कविता बेहद आवडली. सगळे सभागृह भरलेले होते. कवितेला वन्स मोअर मिळाला. तो तिथल्या सरांनी मान्य केला, पण मी ऐनवेळी अगाऊपणा केला. मी म्हटले वन्स मोअर नाही, वन मोअर कविता म्हणतो. मी सुरू केली मंगशे पाडगावकरांचीच.
त्याने प्रेम केल तिने प्रेम केल
तुमच्या काय बापाचे गेले
तो तिला बागेत भेटला,
नको तितके जवळ जाऊन खेटला
लाल लाल गुलाबाचे फूल होऊ पेटला
भेटला तर भेटू दे पेटला पेटू दे
तुमचे का डोस्क एवढे गरम झाले
असे या कवितेचे शब्द होते. मास्तर चक्रावले. हा काय वेगळ बराळाय लागलाय, असे त्यांचा भाव होता. पहिले कडवे झाले की मास्तरांनी पडदा खाली घ्यायला सांगितला. त्यानंतर त्यांनी मला झापले, पण पोरांनी केलेला आरडोओरडा अजूनही माझ्या कानात खुमतो आहे. पुढे दुसऱ्या दिवशी खास ही कविता सादर करण्याची संधी मिळाली. त्याला प्रतिसादही मिळाला पण कुठे काय झाले माहित नाही पण तिसऱ्या दिवशी मात्र मला हे काव्यवाचन अर्ध्यावर म्हणजे एक कविता झाल्यावर लगेच थांबवावे लागले होते. पोर तुम्हाला जशी डोक्‍यावर घेतात, तशी तुमचे तोंडही गप्प करतात, हे मी तिथे शिकलो. पण या एका गोष्टीने माझ्याशी कॉलेजमधील अनेकांनी ओळखी करुन घेतल्या.....